Οι ταινίες της εβδομάδας

Με φόντο τον πολυαναμενόμενο Τζέισον Μπορν και την «κληρονομιά» του, βγαίνει επιτέλους στις ελληνικές αίθουσες και η αριστουργηματική ιστορία αγάπης του Μίκαελ Χάνεκε, που δεν έχει καμία σχέση με ρομαντική κομεντί και βγάζει νοκ άουτ κάθε love story που έρχεται στο μυαλό μας, καθιστώντας τη θέαση ακόμα και εμπειρία ζωής

Πάρτε ανάσες, βγάλτε χαρτομάντιλα, κρατήστε το χέρι κάποιου. Η «Αγάπη» του Μίκαελ Χάνεκε απαιτεί κουράγιο, αλλά δεν έχετε δει, κι ούτε πρόκειται να ξαναδείτε, τέτοια

ταινία – σκληρή, τολμηρή, αδίστακτη, αλλά γεμάτη αγάπη. Για να ισορροπήσετε, μπορείτε να δείτε το σίκουελ του «Μπορν» και να ξελαμπικάρετε τώρα που τελείωσαν και οι Νύχτες Πρεμιέρας και πρέπει κάπως να ξαλαφρώσει το μυαλό.
Η κληρονομιά του Μπορν / The Bourne Legacy
Του Τόνι Γκιλρόι
Με τους: Τζέρεμι Ρένερ, Ρέιτσελ Γουάιζ, Εντουαρντ Νόρτον
Περιπέτεια, 2012, ΗΠΑ
Καθώς ο Τζέισον Μπορν ετοιμάζει την οριστική απόδρασή του, ένας άλλος πράκτορας παρόμοιου προγράμματος γενετικής σουπερμαν-οποίησης, ο Ααρον Κρος, δίνει τον δικό του αγώνα απέναντι σε κυβερνητικές δυνάμεις που θέλουν να τον «τερματίσουν». Αν και σαφώς διασκεδαστική, η «Κληρονομιά του Μπορν» είναι κατώτερη των τριών προηγούμενων ταινιών με τον Ματ Ντέιμον, κυρίως γιατί το μεγαλύτερο μέρος της χορογραφικά ευφυούς σωματικής δράσης έχει αντικατασταθεί με κυνηγητά και πυροβολισμούς, αλλά και επειδή τελικά το πλέγμα χαρακτήρων – συνωμοσίας – αγωνίας δεν είναι ούτε τόσο σφιχτοδεμένο ούτε τόσο περίπλοκο.

Αγάπη / Amour
Του Μίκαελ Χάνεκε
Με τους: Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, Εμανουέλ Ριβά, Ιζαμπέλ Ιπέρ
Δραματική, 2012, Αυστρία / Γαλλία / Γερμανία
Δεν θυμάμαι πότε έγραψα τελευταία φορά τη λέξη «αριστούργημα» για να περιγράψω μια ταινία – δεν θυμάμαι καν για ποια ταινία. Η «Αγάπη» του Μίκαελ Χάνεκε, η οποία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες φέτος, όπως θα περίμενε κανείς γνωρίζοντας το έργο του Αυστριακού, δεν είναι μια ρομαντική κομεντί. Αφηγείται το χρονικό θανάτου μιας ηλικιωμένης γυναίκας όπως το βιώνει, με όλες τις διακυμάνσεις και προκλήσεις του, ο σύζυγός της. Υστερα από δεκαετίες κοινής ζωής, ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν καλείται να φροντίσει μόνος του την Εμανουέλ Ριβά (του «Χιροσίμα, αγάπη μου»), και γιατί κανείς άλλος δεν προτίθεται να το κάνει, αλλά κυρίως γιατί ο ίδιος δεν μπορεί να φανταστεί κανέναν άλλον από εκείνον να το κάνει. Ο Χάνεκε γράφει ένα σενάριο σκληρό, τρυφερό, αδυσώπητα αληθινό, θαρραλέο, γεμάτο αγάπη, και οι πρωταγωνιστές του, στα ογδοντα-κάτι τους χρόνια, φανερώνουν μια τόλμη κι ένα βάθος που αξίζει όλες τις περγαμηνές και αγκαλιές του κόσμου. Σε μια σκηνή ο Τρεντινιάν ετοιμάζεται να πάει σε μια κηδεία και δηλώνει στη Ριβά πως δεν έχει όρεξη να πάει. «Κανείς δεν έχει όρεξη να πάει σε κηδείες», του απαντά εκείνη. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς αποκτά κανείς την όρεξη να πάει να δει μια ταινία που ζει και αναπνέει τόσο κοντά στον θάνατο, αλλά ξέρω πως άπαξ και το κάνει η εμπειρία θα την/τον αλλάξει για πάντα.

Η κόρη
Του Θάνου Αναστόπουλου
Με τους: Σ

Keywords
Τυχαία Θέματα