Η όραση στην εποχή των μνημονίων

Γράφει ο Ναούμης Νικόλαος
Πολιτικός επιστήμονας

Είναι γνωστή η απέχθεια μου, για την μόδα που έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια και σύμφωνα με την οποία, κάθε μέρα είναι και μια… παγκόσμια ημέρα για κάτι, για το οτιδήποτε. Σήμερα όμως, πιστεύω, ότι χρίζει ιδιαίτερης αναφοράς σ’ αυτή την ανοησία, καθώς, κάθε δεύτερη Πέμπτη του Οκτώβρη, έχει καθιερωθεί, η παγκόσμια ημέρα της όρασης και η μέρα κατά της τύφλωσης.

Αφού πρώτα δούμε κάποια ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία για το θέμα, εν συνεχεία, θα πω και δυο πράγματα για την κατάσταση
που επικρατεί στην χώρα μας και πως η

πολιτεία και η κοινωνία, προσεγγίζει το εν λόγω ζήτημα.

- Κάθε 5 δευτερόλεπτα ένας συνάνθρωπός μας τυφλώνεται και κάθε ένα λεπτό ένα παιδί
- Σε 40-45 εκατομμύρια ανέρχονται οι τυφλοί σε όλο τον κόσμο
- Με μειωμένη όραση αγγίζουν τα 135 εκατομμύρια
- Στην Ελλάδα οι τυφλοί αγγίζουν τις 30 χιλιάδες
- Με μειωμένη όραση προσεγγίζουν τις 100 χιλιάδες

Όπως παρατηρούμε, η αναλογία των τυφλών στην χώρα μας, δεν θεωρείται και τόσο υψηλή. Με βάση λοιπόν αυτά τα δεδομένα, κανείς θα περίμενε η για την ακρίβεια θα υποψιαζόταν, ότι η ευαίσθητη αυτή ομάδα της κοινωνίας μας, δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερα προβλήματα στις διάφορες εκφάνσεις της καθημερινότητας της, τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Η πραγματικότητα όμως, έρχεται να γκρεμίσει αυτό το σκεπτικό.

Η αντιμετώπιση του συγκεκριμένου ζητήματος για την πολιτεία, έχει περιοριστεί, στην ακατάσχετη επιδοματολογία, φρούτο που ευδοκίμησε από την δεκαετία του 1980, που στόχευε με τον τρόπο αυτό, να βάλει το ζήτημα κάτω απ’ το χαλί και να μην το κοιτάξει… κατάματα. Με τον τρόπο αυτό, όλοι ήταν ευχαριστημένοι, διότι λεφτά υπήρχαν και κανείς δεν γκρίνιαζε. Τώρα όμως, που λεφτά δεν υπάρχουν, τι γίνεται; Τώρα δυστυχώς, αρχίζουν και βγαίνουν στην επιφάνεια, όλες οι αγκυλώσεις και οι στρεβλώσεις αυτής της ανεύθυνης πολιτικής, σοσιαλιστικής έμπνευσης.

Δυστυχώς, με τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα προγράμματα, που βλέπουν τους ανθρώπους ως αριθμούς και όχι ως ανθρώπινες οντότητες, η κοινωνική ομάδα που αρχίζει ήδη να μετράει απώλειες με οδυνηρές συνέπειες μαζί με άλλους αδύναμους κρίκους του κοινωνικού γίγνεσθαι της πατρίδας μας, είναι και οι τυφλοί.

Μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Οι απώλειες για τις οποίες αναφέρομαι, δεν έχουν να κάνουν με την απώλεια και την συρρίκνωση των εισοδημάτων των τυφλών. Είναι και αυτά. Δεν είναι όμως για εμένα προσωπικά, το σημαντικότερο ζήτημα. Απώλειες άλλωστε, μετρούν όλοι οι συμπολίτες μας κι αν θέλουμε να θεωρούμαστε ισότιμοι, σίγουρα δεν γίνεται ν’ αποτελέσουμε εξαίρεση. Επεκτείνοντας το σκεπτικό μου, εκείνο που με τρομάζει, είναι όλα όσα έπρεπε να γίνου και δεν έγιναν, στις εποχές που οι παχιές αγελάδες σιτίζονταν ανεμπόδιστα.

Θα μπορούσα ν’ αναφέρω πάρα πολλά και να κουράσω τον αναγνώστη. Δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου και θα περιοριστώ σε βασικά πράγματα κι αυτονόητα, που δεν έχουν γίνει και θα έχουν σαν αποτέλεσμα, την πλήρη

Keywords
Τυχαία Θέματα